Sağlıklı Beslenme

Bu bölümde sağlıklı beslenme üzerine çeşitli yerlerde yayınlanmış yazılarımı paylaşıyorum.

Size kitabımdan başka bir bölümle merhaba demek istiyorum. Bakalım kendinizden bir parça görebilecek misiniz?

Nuriş’le (ablam) tekrar Washington’a döndük, 1996’nın eylülü ve okulda üçüncü senem başladı. Yaz sonunda kilom fena değildi; ama bakalım bu dönemin sonunda nasıl olacaktı? Aralık’ta Süheyla ablamın düğünü vardı, güzel olmak lâzımdı. Oysa ben tekrar yavaş yavaş kilo almaya başladım. Yazın 60 kiloya kadar düşmüştüm ama 2 ay içinde yine tartıda 65’i gördüm. Bu 65 sayısı çok sinir bozucu bir durumdu.

Bu arada okulda çok beğendiğim birisi bir cumartesi akşamı yemeğe çıkmak için teklifte bulundu. Ben çok heyecanlandım, havalarda uçuyordum; ama aynı anda hemen acaba ne giyeceğim telaşına düştüm. Hafta sonuna doğru daha ince olmak düşüncesi beni daha da çok yemeye itti. Cankurtaranım yine Nuriş oldu. Benim için alışverişe çıktı ve kilomu en iyi şekilde kapatacak çok hoş kıyafetler aldı. Nuriş, benim her zaman modacım olmuştur. Ya onun kendine aldığı kıyafetlere sataşırdım veya gidip bana aldıklarını giyinirdim. Parfümüme kadar Nuriş gidip alırdı. Ahh Nuriş nasıl hakkını ödeyebilirim ben senin?

Yemek keyifli geçti; çünkü kıyafetimin kilomu kapadığını ve beni ince gösterdiğini düşünüyordum. Ben yine de yemeğe gittiğimizde kilom belli olmasın diye üzerimdeki ceketi oturduktan sonra çıkarttım ve yemek boyunca da çok tuvaletim gelmesine rağmen masadan kalkmadım, arkamdan bakıp ne kadar kiloluymuş demesin diye ve yemek bitiminde de ayağa kalkmadan büyük bir ustalıkla ceketimi giyindim. Sanki beni hiç ceketsiz ayakta görmeyecekmiş gibi!!! Şimdi ne zaman bir restauranta gitsem masaya oturduktan sonra ceketlerini çıkartan ve masadan hiç kalkmayan ve kalkarken de oturarak ceketlerini giyen bayanlar dikkatimi çeker. Çünkü onların neden böyle davrandıklarını o kadar iyi biliyor ve anlıyorum ki…. Ahh oysa yaşanan seneler bana şunu da öğretti ki erkekler siz ister oturun, ister ayakta durun, ister amuda kalkın, her halinizden hemen vücudunuzun bir röntgenini çekiveriyorlar. Onlar o kadar farkındalar ki sizin nasıl göründüğünüze dair. Tüm çabalar boş! Keyfinize bakın, rahat edin, strese gerek yok!

Kasımda tatile, arkadaşımın yanına, Ekvator’a gittim. Herkes ufak tefekti ve ben kendimi çok iri hissettim. Üstüne üstelik daha zayıf gözükeyim diye yanımda sırf yüksek topuklu ayakkabılar götürmüştüm. Arkadaşım da ben gitmeden bir sene önce Ekvator ikinci güzeli seçilmişti. Siz anlayın benim halimi! Kendimi arkadaşım ve ailesinin yanında gezinirken özel korumalarıymışım gibi hissettim; ama bu beni yine de çok yemekten alıkoymadı. Her şeyin tadına doya doya baktım. Tatildeyim ya her şeyi yemek hakkımdı! “Plantain” diye adlandırdıkları kızarmış yeşil muzlarını her gün yemek benim için inanılmaz bir keyifti.

Birinci dönem sona erdi ve ablamındüğünü için Nuriş’le İstanbul’a gittik. Bu sefer dikilen kıyafetim içime sindi. O kadar da kötü bir halde değildim. Düğünde keyfim yerindeydi. Bu tüm resimlerde de yansımıştı. Ne ilginç, insan kendini iyi hisetti mi hemen gözlerinin içi parlıyor.

Tatil sona erdi ve başka bir ikinci dönem daha başladı okul hayatımda. Hoşlandığım birisi vardı, hani I. dönem yemeğe çıktığımız … Ama kiloma takılmış durumdaydı. Ben yine kilo vermek sevdasına 70 kilo olmuştum. Onun uğruna her gün üç saat gym’de egzersiz yapıyordum. Hatta soğukta onunla koşmak sevdasına bronşit oldum. Aşk insana neler yaptırtıyor? Bir gün yemeğe çıktığımızda: “Didem, seninle yemekteyken kendimi erkek arkadaşlarımlaymış gibi hissediyorum.” dedi. Şaşırdım ve neden, diye sordum. Çünkü ben de en az onlar kadar çok hatta daha fazla yiyormuşum. Çok üzüldüm, kalbimin acıdığını hissettim ve üzerimde yarattığı baskıdan dolayı, ne zaman etrafımda olmasa kendimi yemeğe verdim. En sonunda bu kişiyi unutup kilolu; ama daha az stresli hayatıma geri dönme kararını aldım. Onun en yakın erkek arkadaşıyla çok iyi arkadaş olduk. O da yemek yemeyi çok seviyordu. Kendisi İtalyandı. Bir gün iddiaya girdik, kim daha çok yiyecek diye. O akşam bir İtalyan restaurantına gittik, ve acayip yemeye başladık. Kaybeden hesabı ödeyecekti. Ama yemeğin ortasında inanılmaz doymuş bir haldeyken, birbirimize bakıp: “İkimiz de kilo vermek istiyoruz, neden böyle bir şeyi yapıyoruz kendimize?” deyip yemeyi orada bitirdik. Zaten gereğinden fazlasını yemiştik bile.

Ne yorucu birşeydir esasında 24 saat insanın kilosunu düşünmesi. Hep kafasının bir yerine meşgul eder durur. Neden böyle birşeyi kendimize yaparız, hiç düşündünüz mü? Bu yazımı okuduktan sonra sizden ricam, eğer kendinize bu eziyeti çektirtiyorsanız neden bunu yaptığınızı düşünmenizdir. Frakındalığınızı artırmadığınız sürece kilo sorununuz sizinle bir bütün olmaya devam edecektir. Hep bu sorundan kurtulmaya çalışır gibi görünürüz ama bir tarafımız da ona o kadar bağlıdır ki… Neden? Bunun cevabı sizde saklı.